به‌شی چواره‌می بیره‌وه‌رییه‌کان

باسی ”عیلماباد“م پێشتر له‌ گه‌لێک نوکته‌ و بیره‌وه‌ریدا له‌ هه‌ژار بیستبوو. ئه‌وکاتی ماڵمان له‌ که‌ره‌ج بوو، له‌ گه‌ڵ ماڵی مام هه‌ژار دراوسێ بووین. هاتوچۆمان هه‌بوو. دانیشتنی مام هه‌ژارم له‌به‌ر ئه‌وه‌ پێخۆش بوو که‌ پڕ بوو له‌ نه‌قڵ و بیره‌وه‌ری و نوکته‌ و به‌سه‌رهاتی سه‌یروسه‌مه‌ره‌. پیاوێکی دنیا دیده‌ بوو.

به‌شی سێهه‌می بیره‌وه‌رییه‌کان

هاوکاره‌که‌مان، ئه‌وه‌ی ناتوانم ناوی بێنم، یه‌کجار پیاوی چاک بوو. خه‌ڵکی گوندێکی بۆکان بوو. پیاوی وا قسه‌خۆشم که‌م دیوه‌. که‌مدوێنێش بوو. جاروبار نه‌با قسه‌ی نه‌ده‌کرد، به‌ڵام که‌ قسه‌ی ده‌کرد هێنده‌ ورد و داناردانار ده‌دوا، مرۆڤ هه‌ر حه‌زی ده‌کرد جارێ نه‌یبڕێته‌وه‌. کوتی جارێکی که‌ چوومه‌وه‌ ماڵێ، میوانی لێبوو. یه‌کیان مه‌لایه‌ک بوو. به‌خێرهاتنم کردن. مامۆستا له‌ جوابمدا گوتی ”ئه‌دی. تووری ته‌ره‌غه‌ی به‌نێوبانگه‌“.

لێره‌ زیاتر بخوێنه‌وه‌

به‌شی دووهه‌می بیره‌وه‌رییه‌کان

شه‌و له‌ برایمم پرسی دێیه‌وه‌. کوتی ناتوانم، خوشکم له‌ ماڵێ ده‌رکراوه‌. له‌ گه‌ڵ زڕدایکم ناحاوێته‌وه‌، من بێمه‌وه‌ پێشمه‌رگایه‌تی بێکه‌س ده‌مێنێته‌وه‌. ڕه‌سووڵ تاوێک وه‌ده‌ر که‌وت. که‌ هاته‌وه‌ بانگی کردمه‌ ده‌ره‌وه‌، کوتی ”له‌ ناو دێ ده‌ڵێن برایم چه‌که‌که‌ی کۆمه‌ڵه‌ی فرۆشتووه. پووڵی له‌ کابرایه‌کی قه‌ره‌چی وه‌رگرتووه‌ خوشکه‌ که‌شمانی بداتێ“. هاتینه‌وه‌ ژوور برایم سه‌ری داخست. ڕه‌سووڵ گوتی منیش نایه‌مه‌وه‌.

ناسری حیسامی
له‌دایکبووی 1959، شێخاڵی

دوایین مانگی پاییزی ساڵی 1338ی هه‌تاوی، سێپتامبری 1959، له‌ شێخاڵی له‌ دایک بووم. شێخاڵی، گوندێکی بچووکه‌، له‌ په‌نا کێوی ”ئاڵمه‌ڵوو“، له‌ به‌شی محاڵ له‌ ناوچه‌ی موکوریان.